Η υπηρεσία είναι προσωρινά μη διαθέσιμη

Υπηρεσία προσωρινά μη διαθέσιμη ή oki?

Ο τύπος με την Hayabusa παρκάρει και κατεβαίνει.

Δευτερόλεπτα αργότερα οι καμπάνες της εκκλησίας αρχίζουν να χτυπάνε.

Το χέρι μου έχει χωθεί βαθιά στη “μπανάνα” και ψάχνει εκείνο το δίευρο. Είμαι σίγουρος πως το έχω πετάξει μέσα από χθες που πήρα τα ρέστα από το περίπτερο για το REIGN.

Το θέλω το δίευρο για να πληρώσω τον καφέ. Όχι κάνα απλό καφέ… Μονοποικιλιακός έτσι Αντώνη;

“Ευχαριστούμε πολύ!” μου λέει η κοπελίτσα με τη μισοφορεμένη μάσκα και παίρνει τα χρήματα από το τραπέζι.

“Τι τραβάτε κι εσείς με το θέατρο του παραλόγου που ζούμε” σκέφτομαι και πάω να πω “Παρακαλώ!” αλλά κωλώνω.

Για κλάσματα του δευτερολέπτου όλοι έχουν εξαφανιστεί…

Για κλάσματα του δευτερολέπτου ήμουν μόνος, σε μια έρημη καφετέρια, στην απόλυτη ησυχία.

Σε ένα ανοιγόκλεισμα των ματιών όμως όλα είχαν επανέλθει στην προηγούμενη κατάσταση. Όλα ήταν πάλι κανονικά. Κόσμος, τζιτζίκια, μουσική, αυτοκίνητα…

Βεβαιωθείτε ότι όλα τα καλώδια είναι συνδεδεμένα σωστά

Τρίβω για λίγο τα μάτια μου και κουνάω ελαφρά το κεφάλι μου δεξιά και αριστερά. Μάλλον έχω κουραστεί και ήταν και πολλές οι ώρες μπροστά από την οθόνη.

Χάρη στον μονοποικιλιακό σύντομα θα είμαι και πάλι ντούρος!

Καθώς κάνω να φύγω από το τραπέζι ακούω κάποιον να φωνάζει το όνομα μου.

“Σωκράτη?”

Η υπηρεσία προσωρινά μη διαθέσιμη για εσάς
Η υπηρεσία προσωρινά μη διαθέσιμη για εσάς

Γυρνάω και βλέπω μια πανέμορφη, νεαρή κοκκινομάλλα να μου χαμογελάει. Νιώθω σαν από κάπου να την γνωρίζω ή από κάποτε, αλλά δε μπορώ να καταλάβω.

“Καλησπέρα!… Σε εμένα μίλησες;” αποκρίνομαι με μια δόση αμηχανίας.

“Γιατί δε πήρες τηλέφωνο να πεις ότι θα περάσεις;” με παρατηρεί.

“Θα είχα κανονίσει να έρθω νωρίτερα”

Δεν έχω καταλάβει απολύτως τίποτα και νιώθω σαν να έχω προχωρημένο Αlzheimer, αλλά δε θέλω να γίνω και τελείως ρόμπα στην κοπέλα.

“Σίγουρα έχω το τηλέφωνο σου;” την ρωτάω με ελαφρό μειδίαμα, λίγο από χιούμορ και λίγο από το εγκεφαλικό.

“Μια ζωή αστεία!” λέει χαμογελώντας και πλησιάζει.

Απλώνω το χέρι για χειραψία, όχι τόσο από ευγένεια ή σαν ένδειξη οικειότητας μα περισσότερο για να βεβαιωθώ ότι υπάρχει. Να την αγγίξω και να σιγουρευτώ.

Που πήγαν όλοι ρε Κώστα;
Που πήγαν όλοι ρε Κώστα;
Κλείστε την παροχή ρεύματος για μερικά λεπτά, μετά ανοίξτε την παροχή ξανά

Χιλιοστά πριν τα χέρια μας αγγιχτούν η εικόνα “γκλιτσάρει”. Τα pixel της πραγματικότητας παγώνουν, μια οριζόντια γραμμή διαπερνά με κατεύθυνση προς τα κάτω τα πάντα γύρω και…

“Πάω μια στιγμή τουαλέτα” μου λέει και απομακρύνεται.

Πριν προλάβω να γνέψω καταφατικά και μέσα στην σαστιμάρα μου όλα, πάλι, εξαφανίζονται… Μόνος και έρημος ανάμεσα σε τραπεζάκια, καρέκλες, δέντρα, κάδους, σταματημένα αυτοκίνητα και κανένα ίχνος ζωής ή ήχου.

Κοιτάζω δεξιά και αριστερά κουνώντας μόνο τα μάτια. Δε μπορούσα να κινήσω και κάτι άλλο. Αρχίζω να πιστεύω πως όντως παθαίνω εγκεφαλικό και είμαι στο κατώφλι του… τίποτα.

Αυτή τη φορά τα πράγματα δεν επανέρχονται και ξαφνικά μυρίζω κάτι σαν αποσμητικό χώρου. Μπουκέτο λουλουδιών, Χαλαρωτική λεβάντα, Πανδαισία εσπεριδοειδών… Κάτι τέτοιο. Δε καταλαβαίνω τίποτα…

Τι σκατά?!

Μην ανησυχείς… Το κοιτάμε…
Βεβαιωθείτε ότι η φωτεινή ένδειξη είναι αναμμένη

Πίσω από το μπαρ, εκεί που γεμίζουν τα νερά και αδειάζουν τα τασάκια σηκώνεται ένας τύπος με ένα δοκιμαστικό κατσαβίδι πίσω από το αυτί.

“Sorry φιλαράκο!” μου λέει.

“Αντιμετωπίζουμε κάποια τεχνικά προβλήματα, αλλά το κοιτάμε… Θα το έχω διορθώσει ώσπου να πεις [ασυμπτωματικός υπερμεταδότης]” και γελάει ρουθουνίζοντας.

“Τι τεχνικά προβλήματα ρε φίλε?! ..Τι ακριβώς γίνεται εδώ?”

Ξανασηκώνει το κεφάλι απότομα και με κοιτάει σοβαρός μέσα από τα χοντρά γυαλιά του “Εμένα απλά με στέλνουν στις βλάβες. Σιγά μη μου δίνουν λογαριασμό για το τι ακριβώς γίνεται”.

“Πάντως μην ανησυχείς… Σε λιγάκι θα κάνεις ότι έκανες σαν να μη συνέβει τίποτα”.

Θέλω να ρωτήσω τόσα πολλά, αλλά δε καταφέρνω ούτε να κουνηθώ, οπότε απλά ψελλίζω ένα “…και εσύ ποιος είσαι?”

Υπηρεσία προσωρινά μη διαθέσιμη... Προσωρινά
Υπηρεσία προσωρινά μη διαθέσιμη… Προσωρινά

“Ο Κώστας είμαι εγώ… αλλά δεν έχει και σημασία. Μια προσομοίωση του αλγόριθμου είμαι κι εγώ σε θέματα βλάβης του συστήματος εικονικής ανατροφοδότησης” απαντά ο τύπος χωρίς να σηκώσει κεφάλι ενώ πασπατεύει κάτι καλώδια.

“Συμβαίνει κάποιες φορές ορισμένοι χαρακτήρες να κάνουν σκέψεις που μπλοκάρουν τον αλγόριθμο και αυτό δημιουργεί στατικά φορτία που κολλάνε όλο το σύστημα. Οπότε στέλνουν τον Κωστάκη να [καθαρίσει]” και με κοιτά χασκογελώντας και ρουθουνίζοντας πάλι ο Κώστας.

Αν χρησιμοποιείτε περισσότερες από μία συσκευές δοκιμάστε να τις απενεργοποιήσετε όλες

“Δηλαδή… Εγώ το χάλασα ρε Κώστα το σύστημα να πούμε?” ρωτάω απλά για να ρωτήσω διότι έτσι κι αλλιώς όλα μοιάζουν χωρίς ουσία.

“Μην ανησυχείς. Δε παθαίνει τίποτα αυτό. Να… Τελειώνω…” και με το που το λέει εμφανίζονται ξανά όλοι, απλά κανένας δεν κινείται και δεν υπάρχει και ήχος.

“Κάνε κι εσύ όμως μια προσπάθεια να μη τα σκέφτεσαι και το κολλάς. Όλο λένε ότι θα κάνουνε αναβάθμιση σε όλο το δίκτυο και δε θα χαμπαριάζει από τέτοια, αλλά μέχρι τότε πάρτο με το μαλακό”

Κανονικά δε θα έπρεπε να βγάζουν νόημα αυτά που μου λέει ο Κώστας, αλλά για ένα παράξενο λόγο τα καταλάβαινα.

Προσομοίωση σου λέω

“Άκου να σου πω τι θα κάνουμε” μου λέει σε φιλικό τόνο ο Κώστας και πλησιάζει “Κάθε φορά που αρχίζεις και στροφάρεις περίεργα και δημιουργούνται στατικά φορτία, θα σου στέλνω εγώ μερικά σημάδια για να το χαμπαρίζεις και να το παίρνεις αλλιώς… Τι λες;”

Έτσι όπως μου μιλάει και έχει πλησιάσει στο ένα μέτρο απλώνω το χέρι μου να τον ακουμπήσω στον ώμο και να του πω “Μα τι λες?!” αλλά το χέρι μου διαπερνά ψυχρό αέρα και ραδιοκύματα.

“Σου είπα, προσομοίωση είμαι κι εγώ…” μου λέει και κάνει ένα μορφασμό.

Τραβώ πίσω το χέρι “…και σαν τι σημάδια ρε Κώστα?”

“Να, καμιά κόκκινη γάτα, τίποτε δίδυμους, κανέναν με 3 μάσκες και γάντια από σακούλα, τώρα που τρέχουμε και το beta πανδημία… Θα το καταλαβαίνεις εσύ… Ξέρεις…” και ξαναγελάει ρουθουνίζοντας και σκουπίζοντας τη μύξα με το μανίκι ο Κώστας.

“Ναι, αλλ…

Διαθέτετε την τελευταία ενημερωμένη έκδοση του προγράμματος

Ο τύπος με την Hayabusa παρκάρει και κατεβαίνει.

Δευτερόλεπτα αργότερα οι καμπάνες της εκκλησίας αρχίζουν να χτυπάνε.

Το χέρι μου έχει χωθεί βαθιά στη “μπανάνα” και ψάχνει εκείνο το δίευρο. Είμαι σίγουρος πως το έχω πετάξει μέσα από χθες που πήρα τα ρέστα από το περίπτερο για το REIGN.

Το θέλω το δίευρο για να πληρώσω τον καφέ. Όχι κάνα απλό καφέ… Μονοποικιλιακός έτσι Αντώνη;

“Ευχαριστούμε πολύ!” μου λέει η κοπελίτσα με τη μισοφορεμένη μάσκα και παίρνει τα χρήματα από το τραπέζι.

“Τι τραβάτε κι εσείς με το θέατρο του παραλόγου που ζούμε” σκέφτομαι και πάω να πω “Παρακαλώ!” αλλά κωλώνω. Απέναντι κάθετε μια γριά με 3 μάσκες και γάντια από σακούλα…

Διαβάστε επίσης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.